Rudi Bogaerts

De discrepantie tussen wat er te zien is en wat niet, tussen beeld en boodschap, tussen wat iets in se is en hoe het getoond, afgebeeld wordt; de contrapost tussen het oorspronkelijke concept en hoe dat concept vertaald wordt, in de buitenwereld gelezen wordt: dat is een leidmotief doorheen het hele oeuvre van Rudi Bogaerts. Een beeld situeert zich trouwens in het flinterdunne interval tussen waarheid en leugen, tussen onthullen en verbergen, tussen droom en werkelijkheid, tussen hernemen en overwegen, tussen het opwekken van begeerte en de 'ultieme' bevrediging. De context waarin het beeld naar buiten treedt, is van cruciaal belang. De manier waarop een beeld (of meer specifieker een foto) gelezen en geïnterpreteerd wordt, sluimert en sluipt als een constante door Bogaerts' werk.

De computer is zijn medium, hij tekent hierin en monteert, maar gebruikt het ook als een verbinding tussen fotografie en schilderkunst. De bewerking en manipulatie van bestaand beeldmateriaal gebeurt digitaal, de uitvoering dan weer via vierkleuren-gombichromaat procede.

Vertrekkende van bestaande foto's/beelden – die hij (op het internet of in archieven) vindt – gaat hij na hoe belangrijk – en tegelijkertijd relatief – de context, waarin een beeld fungeert en wordt gepresenteerd, voor de interpretatie van dat beeld is.

Hij ontmantelt, decontextualiseert het beeld en metamorfiseert de inhoudelijke lading ervan zodat er een nieuwe narratieve structuur – ja, een soort metataal – ontstaat op een ander niveau dan het oorspronkelijke.

Bogaerts zoekt zijn eigen vocabularium waarmee hij zorgt dat het verborgene van de dingen niet vergeten wordt.

(Inge Braeckman)