Christoph De Boeck werkt op een beeldende manier met het geluidsmedium. In zijn installaties wordt geluid een tastbare aanwezigheid. De ruimtelijke organisatie van geluidsbronnen, de materiaalkeuze van media en de methode voor geluidsoverdracht maken alle deel uit van het permanente onderzoek dat De Boeck voert naar hoe geluid zich verhoudt tot zijn omgeving en tot ons. Daarenboven confronteert de dynamische spatialisatie van klank de bezoeker met de idee van akoestische energie als artistiek object en zelfs als beeldend principe.

Gekoppeld aan een immersieve scenografie uit bamboe lanceert De Boeck microscopische audiostructuren in draadloze hoofdtelefoons voor een zwerm van 40 toeschouwers in het collaboratieve werk 'closer' (deepblue, 2003). De klankobjecten worden tussen de oren van de bezoeker geprojecteerd en de fysieke ruimte wordt akoestisch uitgesloten. In 2005 geeft de ruimte dan weer maximaal vorm aan de dynamiek van geluidslagen, wanneer een 10-kanaalsopstelling de lege zaal van het Brugse Concertgebouw transformeert in een enorme klankkast achter de rug van de toeschouwers op het toneel ('time code matter I', met Yves De Mey). Nog een andere vorm van ruimtelijkheid zoekt De Boeck op met de toepassing van transducers op solide media. Ontlijfelijkte electronische klank wordt geherintegreerd in zware materialen, zoals de resonerende staalplaten in 'timecodematter' (2007), zowel interactieve installatie (solowerk) als concert ('time code matter II', in samenwerking met Yves De Mey).

Tevens is De Boeck co-artistiek leider van Deepblue, een interdisciplinaire productiestructuur. In samenwerking met Heine Avdal en Yukiko Shinozaki heeft hij binnen deze structuur voor verschillende performances het concept geschreven alsook gespatialiseerde opstellingen voor data en audio ontworpen. Het bekendste werk is 'you are here' (2008), dat objecten en tekst verdeelt over de toeschouwers door middel van archiefdozen.

Recent is in de interactieve installatie 'Staalhemel' (2009) – een samenwerking met onderzoekscentrum IMEC – de resonantie van staalplaten gekoppeld aan een realtime registratie van de hersengolven van de bezoeker. In dit project is geen sprake meer van audio, maar wordt de ruimte gevuld met het geluid van de mechanische aanslagen van tientallen pinnen op een matrix van 80 staalplaten. De klankpatronen representeren de schommelingen in de hersenactiviteit van de bezoeker.