Santiago Angel Vergara

De artistieke productie van Angel Vergara is permanent 'on the move' - het visueel artistieke nestelt zich altijd in een ruimere beweging/actie. Angel Vergara is geen afstandelijk 'maker' van kunst, maar maakt er zelf met lijf en leden deel van uit. Sedert het einde van de jaren 1980 vormt Vergara's werk een opvallend wit 'teken' in de meest uiteenlopende varianten van publieke ruimte. Het paradoxale aan die publieke aanwezigheid is het artistiek-inhoudelijk verruimen van het begrip 'ruimte'. Daarbij ageert Vergara a priori vanuit het standpunt en de realiteit van de schilderkunst. Hij refereert graag aan de 'School van Barbizon', waar de schilder als het ware één werd met zijn onderwerp. Voeg daaraan de nakende ontdekking van de fotografie als mechanisch reproductiemiddel toe, en je hebt de historische kiemen van een gelaagde aanwezigheid van kunstenaar Angel Vergara als 'straatman' die zich als een wit 'teken' manifesteert tegenover de verblindende, te drukke en gekleurde werkelijkheid/omgeving. Angel Vergara's productie richt zich in eerste instantie op een expliciet fysieke manier naar de toeschouwer, die hij probeert op een egale en gelijkwaardige manier in zijn kunst en denken te betrekken. 
(naar Luk Lambrecht)