Conductor

Een bliksemafleider fungeert als dirigent van het wolkendek. In de kern van een steeds sterker wordende vuurzee en een fluitende wind heeft een minuscuul licht het laatste woord, totdat het geweld van de hemel abrupt stopt en de bliksemafleider alles off-screen gooit.

Deze video werd gemaakt in het kader van 'Title Safe II', een project van Walter Verdin waarin hij kunstenaars uitnodigt om een korte video te maken met 125bpm als ritmische regel.

'Kernwasser Wunderland' presented in Z33, Hasselt (B)

'Kernwasser Wunderland' opent met een verlaten landschap in een vruchtbare omgeving, een biotoop die aan specifieke wetten onderworpen is en waarvan de ecologie gevuld is volgens de intuïtieve logica van het onbewuste en het imaginaire.

De inhoud is gebaseerd op de grote nucleaire ramp in Tsjernobyl in april 1986. Als gevolg van het grote stralingsgevaar werd de hele omgeving ontoegankelijk verklaard en werd het afgesloten met omheining en controleposten. Enkel een geigerteller kan de aanwezigheid van de straling - die niet geroken of gesmaakt kan worden - bevestigen.

Deze verlatenheid en dreigende leegheid inspireerde ons om over natuur en technologie te reflecteren, dit in een mengsel van sensueel geluid en beeld van zowel digitale als natuurlijke werelden.

Horizon

In deze video-installatie gebruikt Anouk De Clercq spitstechnologie en zuivere vormen om een veld van perspectivische diepte te creëren, de kijker uitnodigend om zijn behendig volume te ontdekken. We worden geconfronteerd met een minimalistisch landschap, gedomineerd door de suggestie dat er in de verte achter de horizon iets is.

'Portal' presented in CC Strombeek, Grimbergen (B)

'Portal' ontplooit een ruimte waar je je bewaker kan laten vallen: een ritmisch, geometrisch landschap, een rustgevende plaats gemaakt van hellende vormen en fluisterende geluiden.

Anouk De Clercq beeldt een 'innerlijk landschap' af, een mentale ruimte die uit koude schaduwplekjes van grijze en onvatbare horizonten is opgebouwd; draaiend, kantelend en teder. Een verkenning van de limieten van de utopische en innerlijke natuur, in een verlangen naar een plaats van verlichting: "here never alone". De video werd gemaakt ter gelegenheid van Geheime Tuinen, een concept van Kunstencentrum Limelight en een culturele manifestatie in 2002, waarvoor verschillende kunstenaars werden geselecteerd om een geheime tuin te ontwerpen op verschillende locaties in de stad Kortrijk.

'Building' presented on the videowindow outside of the Concertgebouw in Bruges (B)

Een camera en lichtstralen bewegen door het donker als in een glissando. Platte, scherpe vormen verschijnen in zwart-wit en hoge definitie. Ze voelen hun weg langs het oppervlak van de muur, openen verdiepingen, ramen en deuren en breken vloeren, trappen en pilaren af. Op deze manier wordt een echt architecturale ervaring op een gecontroleerde choreografie met muziek van Anton Aeki gecreëerd op het scherm. Net als een constructivistische audiovisuele mobiel, ontplooit het gebouw zich en is het gedocumenteerd als in de droom van een architect. Met andere woorden: als een ruimtelijk en atmosferisch startpunt voor gebruikers om er hun tekens op achter te laten.

'Building' is geïnspireerd door de nieuwe concerthal in Brugge en is daardoor ook een hommage aan het werk van Robbrecht & Daem, het Belgische architectencollectief die bekend is voor wapenfeiten als het nieuwe Boijmans Van Beuningen Museum in Rotterdam en de Aue-paviljoenen voor Documenta IX in Kassel.

Portal

'Portal' ontplooit een ruimte waar je je bewaker kan laten vallen: een ritmisch, geometrisch landschap, een rustgevende plaats gemaakt van hellende vormen en fluisterende geluiden.

Anouk De Clercq beeldt een 'innerlijk landschap' af, een mentale ruimte die uit koude schaduwplekjes van grijze en onvatbare horizonten is opgebouwd; draaiend, kantelend en teder. Een verkenning van de limieten van de utopische en innerlijke natuur, in een verlangen naar een plaats van verlichting: "here never alone". De video werd gemaakt ter gelegenheid van Geheime Tuinen, een concept van Kunstencentrum Limelight en een culturele manifestatie in 2002, waarvoor verschillende kunstenaars werden geselecteerd om een geheime tuin te ontwerpen op verschillende locaties in de stad Kortrijk.

Building

Een camera en lichtstralen bewegen door het donker als in een glissando. Platte, scherpe vormen verschijnen in zwart-wit en hoge definitie. Ze voelen hun weg langs het oppervlak van de muur, openen verdiepingen, ramen en deuren en breken vloeren, trappen en pilaren af. Op deze manier wordt een echt architecturale ervaring op een gecontroleerde choreografie met muziek van Anton Aeki gecreëerd op het scherm. Net als een constructivistische audiovisuele mobiel, ontplooit het gebouw zich en is het gedocumenteerd als in de droom van een architect. Met andere woorden: als een ruimtelijk en atmosferisch startpunt voor gebruikers om er hun tekens op achter te laten.

'Building' is geïnspireerd door de nieuwe concerthal in Brugge en is daardoor ook een hommage aan het werk van Robbrecht & Daem, het Belgische architectencollectief die bekend is voor wapenfeiten als het nieuwe Boijmans Van Beuningen Museum in Rotterdam en de Aue-paviljoenen voor Documenta IX in Kassel.

Petit Palais

Een hoge elektronische toon vraagt onze aandacht en staat aan het begin van een trip door een computergetekende ruimte. We belanden in een minimalistisch landschap dat gedomineerd wordt door de suggestie dat er iets gebeurt op een bepaalde afstand. De horizon laat ons een eerste glimp toe op rechthoeken, die wanneer we dichter komen, gebouwen definiëren als in een stad, of muren zoals in een binnenruimte.

Ritmisch en getemporiseerd op de muziek van Ryoji Ikeda, worden we gestuurd door de representatie, waarna het volgende beeld al verleidelijk fonkelt in de verte. Dit contemplatieve en absorberende werk werd gemaakt voor een presentatie van de Belgische modeontwerper Bruno Pieters in het Petit Palais in Parijs.

De combinatie van muziek, beeldende kunst, mode, choreografie en architectuur is typisch voor het werk van Anouk De Clercq en van een generatie eclectische kunstenaars uit Vlaanderen, die sinds de jaren 1990 succesvol zijn in het buitenland.

Whoosh

Bioscoopfilms, bewegende grafiek en muziek leveren een wisselwerking in een poëtsiche reflectie op onze 'versnelde' eeuw.

Eenvoudige geometrische patronen, animatie en live elementen reflecteren de neiging van de kunstenares om kunstvormen met elkaar te mengen.

Motion For Stockhausen

Oorspronkelijk geconcipieerd als een achtergrondprojectie voor de dansperformance 'Chorée' is deze film op zichzelf een studie over choreografie. De beeldbron is de oudste Belgische filmfootage, 'Film Médicaux' (1904), gemaakt door Arthur Van Gehuchten, de Belgische anatomist, neurologist en pionier van klinische cinematografie. De bewegingen van hysterische patiënten zijn zorgvuldig en op een betekenisvolle manier opnieuw samengesteld.

'Motion for Stockhousen' was oorspronkelijk gemaakt als onderdeel van 'Chorée', een dansstuk geproduceerd door de Bureau des Arts met een choreografie van Johanne Saunier en belichting van Jim Clayburg, op de muziek van James Dillon uitgevoerd door Garth Knox en op muziek van Karlheinz Stockhausen en Renaud De Putter uitgevoerd door Stephan Ginsburgh.