In haar werk benadert Voebe de Gruyter de wereld als een geheel van processen die elkaar voortdurend beinvloeden. De materie om ons heen blijkt uiteindelijk anders in elkaar te zitten dan we denken. Ze neemt de toeschouwer mee naar het subatomaire niveau van de kleinste deeltjes.
In 1994 ontdekte ze bijvoorbeeld dat er wellicht heel wat boodschappen verborgen zitten in een platgetrapte kauwgom op straat. Zij stelde dat in de video De kauwgom en de onuitwisbaarheid van zijn bestaan dat in de mond van de kauwende mens de trillingen van zijn of haar uitspraken worden opgenomen door de kauwgom. Wanneer die dan op straat wordt uitgespuwd zitten de laatste woorden dus nog gevangen in de kauwgom. Op hetzelfde niveau van de kleinste deeltjes stelt de Gruyter zelfs dat een curator die naar kunstwerken wijst met zijn of haar wijsvinger minuscule beeldelementjes aan de werken onttrekt. Daardoor vervagen de afbeeldingen beetje bij beetje.