Over de schoonheid van het minimale 
Enige opmerkingen over de artistieke productie van Willy De Sauter 

Luk Lambrecht 

De kunstproductie van Willy De Sauter beweegt zich langzaam langs een richting die men zacht minimalisme zou kunnen noemen. Willy De Sauter realiseert geen kunst naar de werkelijkheid maar maakt werkelijkheid zonder de werkelijkheid te gebruiken als een aanwijsbare werkelijkheid. De kunst van Willy De Sauter is wel doordrongen van een scherpe analyse van de omringende architectuur die a prior de ruimte indeelt, organiseert en verdeelt via een lijnen en volumes.  Het bestuderen en afzonderen van fragmenten goede architectuur is meermaals de basis van zijn werk dat vanaf dat moment uitgroeit tot een op zichzelf staande plastische entiteit/realiteit.  De veelal éénkleurige werken waar vooral de witte en de zwarte kleur opvallen, zijn op de meest ambachtelijke manier tot "een genese" gekomen. Geduldig geprepareerde dragers worden krijtlaag na krijtlaag gepolierd tot een sublieme oppervlakte die als het ware "steen" wordt na intense (be)handelingen. De "tableaux" van Willy De Sauter zijn kunstwerken waarin de schoonheid zich onpeilbaar diep nestelt tot op een punt waarop de weerspiegeling van het oppervlak zich langzaam meester maakt van de particuliere perceptie van de toeschouwer en zijn/haar omringende ruimte. Het beeldend streven naar perfectie strandt altijd op menselijkheid; wat betekent dat de kortsluiting tussen rede en gevoel uitmondt in werk waarin het niet-perfecte de kwaliteit onderlijnt van het geheel. De "tableaux" van Willy De Sauter zijn als vensters met een uitkijk op het diafane - het bijna zichtbare van de materie zelf. Naast de "tableaux" maakt Willy De Sauter ook tal van werken en interventies met het erg kwetsbare polystyreen en polyurethaan; Deze groenige en gelige materie behandelt Willy De Sauter op een al  even maniakaal-ambachtelijke manier als zijn "Tableaux". Installaties met accumulaties van "blokken" verwijzen impliciet  ook naar urbanisme. Bij deze wordt duidelijk dat Willy De Sauter werkt vanuit een zijtak van het modernisme waar het verlangen naar een concreet worden van een utopisch denken resulteert in een nieuwe beeldtaal als een positieve reactie op de (grijze) werkelijkheid. Die groenige en vederlichte platen worden ook gebruikt als fysieke muren waarin het aspect voorlopigheid schuilt en huist; al wil de kunstenaar met het gebruik van dit fragiele materiaal aan zijn aarzeling en twijfel een al even voorlopige vorm geven. De kunst van Willy De Sauter is een aaneenschakeling van presentaties, eerder dan van autonome representaties. Daarmee wordt bedoeld dat de meeste interventies een tijdelijk bestaan genieten. Een kunstwerk wordt dan  een bedachte situatie die wordt "geleid" door de "gegeven" ruimtelijke omstandigheden van de plaats van tentoon stellen.  In 2006 waren daarvan twee mooie voorbeelden te zien: tijdens poëziezomer van Watou installeerde hij in de plaatselijke kerk een enorme houten L-constructie recht tegenover een glasraam, waardoor het rijkelijk invallende licht de vibratie op het gepolierde witte oppervlak danig liet afhangen van het licht van het moment. Het ervaren van wit was in Watou nog nooit eerder op een dergelijke intense manier te bespeuren en te traceren.  Het wit in de meest van zijn werken is geen wit maar een spel tussen pigment en licht: een fonkelend samenspel dat nooit voorspelbaar is maar een spel dat Willy De Sauter als geen ander weet te  regisseren en te voorzien.  In galerie Grusenmeyer in Deurle wist hij via een intelligente analyse van privé-, galerie en buitenruimtes een nieuwe architectuur te bedenken waarin de glaspartij van de galerie als een transparant vlies functioneerde voor een "open" groenige en tegelijk fragiel-voorlopige binnen/buiten-kamer die tegelijk dienst deed als een voor de kunstenaar ideaal gecreëerde omgeving voor de presentatie van één van zijn éénkleurige "tableaux".De kunst van Willy De Sauter knaagt aan het begrip vergankelijkheid door hard doorwrochte kunst te maken waarin de ambachtelijke uitvoering ervan als het ware een strijd aangaat met de tijd. De tijd glinstert doorheen zijn niet omschrijfbare en bij gevolg "poëtische" oppervlaktes die ook worden waargenomen als architecturale uitsnedes tegen de dragende tento-muren.  Net zoals bij de grote Amerikaanse minimale kunstenaars zoals de "vroege" Frank Stella, Donald Judd, Robert Mangold  en Carl Andre brengt de kunst rust bij de toeschouwer; en dit is al een hele opgave  in onze helse en door reclame beheerste maatschappij. De kunst van Willy De Sauter is er voor iedereen; ze is "daar", abstract en kan zonder voorkennis van het complexe leven worden ervaren als schoonheid die nauwelijks met woorden is te omschrijven. De kunst van Willy De Sauter is als dagelijks brood; dat toonde hij met de vele monumentale en zelf in elkaar getimmerde tafels die hij bedacht en uitvoerde waarbij het "tafelblad" als een liggend en met volle open ogen te ontdekken picturaal vlak dienst deed. Rond de tafel speelt zich het leven af; de kunst van het leven en de tussentijdse stiltes. 
(november 2006)