Kunst van het falen - Esthetisch denken in de greep van de machine

In de twintigste eeuw ontdekt de kunstwereld de technologie. De fascinatie voor de machine is tomeloos en de nieuwe mogelijkheden stellen de artistieke wereld voor een uitdaging. Nu digitale en elektronische technologieën hun stempel op het dagelijks leven drukken, experimenteert men gretig met digitale technologie; men verlegt grenzen en definieert er andere. Waar de technologische vooruitgang streeft naar functionaliteit en perfectie, lijkt de inzet van de kunst gebaseerd op ambivalentie en complexiteit. Wat is in dit licht de betekenis van kunst?

Kunst van het falen richt zich op een opmerkelijke conclusie: het gedeelde bewustzijn van mens en machine openbaart zich in mislukking, in lijden en in falen. In de technologische zoektocht naar functionaliteit en perfectie, betekent falen - paradoxaal genoeg - een motor van vooruitgang. De relatie tussen falen, kunst en technologie is dan ook ambigu. Wat vermag de mislukking als artistieke strategie, als diezelfde mislukking het idee van vooruitgang bepaalt?

De storing, de fout of het falen is een opmerkelijke dimensie in de eigentijdse, interdisciplinaire kunst. In Kunst van het falen laten diverse auteurs hun licht schijnen op de relatie tussen kunst, technologie en mislukking, elk vanuit hun specifieke werkterrein. De zes essays geven een veelzijdig beeld van de complexe verhoudingen tussen kunst, technologie, literatuur en filosofie, met aandacht voor de implicaties van de technologie voor de artistieke praktijk. Kunst van het falen ontrafelt een belangrijke tendens binnen de hedendaagse kunst en duidt haar vanuit een origineel perspectief: het falen als creatief potentieel.

Kurt Vanhoutte is als docent verbonden aan de vakgroep Theater-, Film- en Literatuurwetenschap van de Universiteit Antwerpen. Zijn onderzoek richt zich op interacties tussen de theatrale verbeelding en digitale media. In dat licht participeert hij in 2020 3D MEDIA, een grootschalig Europees consortium van bedrijven en universiteiten dat de experimentele mogelijkheden verkent van een nieuw immersief medium.

Peter De Graeve studeerde rechtsfilosofie in Gent en filosofie in Parijs, Turijn en Straatsburg. Hij is als docent verbonden aan de vakgroep Wijsbegeerte van de Universiteit Antwerpen. In 2003 verscheen zijn Nietzsche-studie Friedrich Nietzsche: Chaos en Verwording. Hij werkt momenteel aan een boek over de westerse esthetica, waarin een herinterpretatie van de platonische kunstfilosofie centraal zal staan.

Info:
www.lannoocampus.be