Let Me Count the Ways - Leslie Thornton (Screening and Commentary)

De uitwisselingen (en botsingen) tussen kanaal en bron vormen een rode draad doorheen het werk van Leslie Thornton. In de meeste gevallen is er sprake van een "interpenetratie" van de "flurry of particles" van een geluid, meerdere stemmen die registreren, gedragen door de wind van de wildernis die men ook wel eens 'hel' noemt (Peggy and Fred in Hell, 1986-2008). Minstens twee stemmen, kanaal en bron, het technische en het menselijke (het narratieve en het werkelijke) worden vermengd. Het is onmogelijk te onderscheiden of de stem die je hoort van de bron of van het kanaal afkomstig is. Is het de perfecte representatie of een verhaal deus ex machina, of komt het van het technische register zelf (de cinema/video/digitale "apparatus")? [Misschien is het gereflecteerd in 'jou' - het publiek?]. Natuurlijk doet het er niet toe, zelfs al hebben we als publiek even de drang om het onderscheid tussen bron en signaal, kanaal en medium te 'grijpen'. We zien onszelf niet in staat om het 'flurry' van de signaal/geluidsdiffusie te doordringen, of misschien slechts zeldzaam of periodiek. Peggy and Fred in Hell is een cartografie van mediale veranderingen in het laatste kwart van de 20ste eeuw, verspreid over ongeveer 15 'episoden'. Thornton's meer recente werken  situeren zich reeds in de 21ste eeuw (Let Me Count the Ways: Minus 10; Minus 9; Minus 8; Minus 7; Minus 6...).